นิราศสุพัตรา รำพึง ตอนที่ 2
ถึงนาแกแซ่ซ้อง เสียงสุ
นัขนา
ยังบ่ถึงก็รู้ เหนื่อยล้า
เพียงมองผ่านศาลสุ เสาวยศ
มีชื่อลือสลด ไม่แพ้ ใครใคร
นาแกมีชื่อล้ำ นำใคร
เสียงนามเลื่องลือไป ทั่วทิศ
สาวงามนุ่งแพรไหม ใจดี
มีเพื่อนไปทุกที่ ถิ่นนี้สาวงาม
เสียงใครเขาเล่าอ้าง
อันใด เนื้อเย็น
เสียงบ่เคยฟังใคร ทั่วหล้า
สองเราที่หลับใหล ลืมตื่น นวลนาง
วอนพี่คิดเองอ้า อย่าได้หลงลืม
มาถึงทางแห่งฟ้า ทางโศก
ทางที่เราสัตว์โลก ต่างรู้
สายฟ้าหลั่งวิปโยค ทั่วทิศ
ใจไม่เคยขบคิด ย่อมรู้
เพราะใคร
ถึงทางชวนร่ำไห้ ใจหา
ใจนี่เหมือนใจกา หม่อนไหม้
เคยซบนั่งสบตา พี่ทำ หมางเมิน
ใจใคร่อยากเคียงใกล้ อยู่ด้วยเช้าเย็น
ถึงแดนดินถิ่นไท้ ภูไท
เป็นดั่งสายธารใจ ไป่รู้
คนเคนผ่านมาไกล ไม่ลืม
เปรียบดั่งไฟลุกซู่ อยู่คู่ แทนคน
เดินทางจนพรางเหนื่อย แรงกาย
ใจไป่คร่ำครวญชาย ที่รัก
คนลากวัวพร่ำพราย ร่อนแรม
เดินพรางไป่บอกพัก ที่บ้าน
เลิงถ่อน
ถึงปากทางเจอรถ เวียนวน
ใจที่บวมระคน ป่นปี้
ยอมกายเหนื่อยฝืนทน ต่อไป ไม่หวั่น
หวังทำเพื่อคนที่ ค่อยสู้
ส่งเสีย
จนมาถึงที่รั้ว โรงเรียน
ใจไป่จำพากเพียร เปลี่ยนสู้
อุปสรรคไม่กลัว ฆ่าฟัน ไม่ท้อ
เจอทางล่มจนท้อ ก็ไม่หวันเกรง
จำบอกใจใฝ่สู้ อุปสรรค
ยังบ่ถึงควรพัก หักสู้
แรงใจที่เคยรัก ก็อยู่
ในใจ
บอกใจไม่ยอมท้อ ตัดพ้ออยู่ใย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น