นิราศ 4.0 สุพัตรารำพึง
ตอนที่ 3
จวบจนถึงกึ่งบ้าน
เมืองงาม
มีชื่อเสียงเรียงนาม ต่างรู้
สามหมอก่อเกิดตาม คนเล่า ตำนาน
เราต่างเคยยินได้ แซ่ซ้องสรรเสริญ
สามหมอมีพ่อเฝ้า
ดูแล
เหมือนที่มีไหมแพร ห่มให้
ยามเจ็บป่วยดูแล เอาใส่
ลูกบนบันดาลไหว้ พ่อให้สมหวัง
เคยซบอิงไหล่เจ้า ทุกวัน
เคยนั่งพูดคุยกัน ค่ำเช้า
จำใจผ่านคืนวัน ไหวสั่น คิดถึง
ตัวพี่คงปวดร้าว สั่นไข้เพราะใจ
หนองลุมพุกเจื่อยแจ้ว
เสียงนก
เสียงส่งพาใจตก ต่างใต้
ใจเราดั่งตัวครก ถูกสั่น กระแทก
ลมต่างพัดมาใกล้ ร่ำไห้ใจหวิว
ขับมาถึงป่าไม้ ริมทาง
ริมที่มียูงยาง ห่างกั้น
มองไปที่โกงกาง โตอยู่ ริมห้วย
ใจก็ถูกปลูกปั้น หวั่นคิดถึงเจ้า
สะพานยาวเลื่องล้ำ งามตา
งามชื่นชมนานา แหล่งน้ำ
ฝูงปลาว่ายแหวกมา เป็นหมู่
คนต่างบอกงามล้ำ ต่างต้องรีบตัก
ถึงหนองกุงใหญ่ล้ำ แดนดิน
คนไป่งามอาจิณ แช่มช้อย
ชายหญิงนั่งดีดพิณ เป็นกลุ่ม
รวมส่งเสียงเรียงร้อย เพราะพริ้งน่าฟัง
สองทางเป็นทุ่งน้ำ นาคน
งามบ่เกินบรรดล เล่าอ้าง
เสียงคนเล่าระคน ไปสู่ แดนไกล
เก็บเกี่ยวเองเลิกจ้าง ต่างตัดเม็ดพันธุ์
สามชัยคนใฝ่รู้ พากเพียร
เลยผ่านไปโรงเรียน แจ่มแจ้ง
นักเรียนเร่งรีบเขียน งานส่ง
ครูไปรีบมาแจ้ง ข่าวข้นคะแนน
ตัวเราควรมุ่งมั่น เอาใจ
เรียนเล่นปนกันไป ไม่ได้
ควรเรียนดั่งเพียรใส่ ในงาน
พาลอย่าขาดเหมือนด้าย อ่อนบิ้นขาดรอน
