นิราศสุพัตรารำพึง ตอนที่ 1
จากดงกลางร่ำเศร้า ใจหาย แม่เอย
ฤาว่าบุญนำไป ใส่สร้าง
ทางไกลผ่านพาใจ ไหวสั่น
ทำเพื่อวันข้างหน้า แม่ยิ้มภูมิใจ
ถึงสะพานปั่นปั้น ท่วงท้อง
จำไปจากเรือนนอน ฮ่อนฮุ้
ถึงใจร่ำรอนรอน ไหวอ่อน ฝืนทน
ใจไม่เคยหยุดสู้ ไปรู้อดทน
ภูเงินมีแม่ค้า ริมทาง
เดินเที่ยวขายฟักฟาง แข่งค้า
เด็กรีบเร่งโผงผาง พลบค่ำ
ใจฮ่อนคิดจนบ้า ร่ำไห้ในใจ
แสงตะวันบ่ายคล้อย ยามเย็น
ใจที่เคยลำเค็ญ ห่างให้
คิดถึงพ่อเนื้อเย็น เคยว่า เว้าวอน
จากที่เคยเคียงใกล้ แต่นี้ห่างไกล
โนนสว่างจ่างแจ้ง ใจเรา
เห็นพี่เคยคลอเคล้า อยู่ใกล้
ภาพที่เราหยอกเย้า ยังอยู่ ทรวงใน
ทุกค่ำคอยทำให้ รุ่มร้อนกายใจ
อากาศเย็นย่ำเศร้า ใจหวิว พี่เอย
ใจร่ำบอกความหิว ใส่ท้อง
เคยกินอยู่ชมวิว ทุกทั่ว แห่งหน
คอยข่าวคราวทางนั้น ช่างท้อถอดใจ
สายฝนดุจดั่งน้ำ ตาริน ไหลหลั่ง
ขาดดั่งสายแคนพิณ หม่นไหม้
คำที่เคยยลยิน ก็หม่น หมองมัว
ใจดั่งโดนเพลิงไหม้ ขุนให้ใจเรียม
ถึงหนองกุงร่ำร้อง คิดถึง พี่เอย
ภาพพี่ชวนคะนึง สิ่งสร้าง
คำพูดที่เคยซึ้ง นำส่ง แรงใจ
ฝันที่เคยอวดอ้าง พี่ไว้ยังจำ
เคยนอนอิงแอบเจ้า ในรา ตรีย่ำ
ดมกลิ่นหอมนวลนา สิกเจ้า
จุมพิตที่โหยหา จากพี่ ไม่ลืม
ภพค่ำนอนคลอเคล้า ท่วงน้ำ ตานอง
ถวิลจิตจ่อเจ้า เรียมเอย
หลับริ่วหลงละเลย ห่างห้อง
ใจเราที่ลงเอย จำจาก ดวงใจ
หวังพี่คิดถึงน้อง ชื่อไว้ในทรวง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น