นิราศ 4.0 สุพัตรา รำพึง
สูงเนินพาร่ำไห้ ใจหวิว
เคยผ่านไปชมวิว ป่ากว้าง
ทุกคราผ่านพาลหิว ลูกตาล
ตาลพี่หวานบ่ขว้าง ไป่ทิ้งเสียดาย
ลูกตาลงามทุกต้น ตาลหวาน
ตาลไม่เคยเจือนจาน กลิ่นคุ้ง
หอมตาลบ่เลือนลาน ทุกที่
พิศพี่หวานหอมฟุ้ง ดั่งต้นตาลหวาน
ชาวนาพาปลูกพืช พันธุ์ปลา
เป็นดั่งชีพเยียวยา กลิ่นคุ้ง
ปลางามบ่โรยรา แวกว่าย
ปลาที่ขายอ่างเกลี้ยง บัดนี้คนจอง
ถึงสมเด็จเด็ดยิ่ง รถลา
วนวิ่งสวนไปมา เจื่อยแจ้ว
รถสวยต่างนำพา คนเที่ยว
จวนที่จะถึงแล้ว ที่พักหลับนอน
ถึงไฟแดงต่างต้อง หยุดรถ
ยังบ่ถึงก็จด จ่อแจ้ง
มองไฟที่แดงสด จดจ่อ
รอเปลี่ยนเป็นเขียวแย้ง แต่งตั้งบอกไป
คนเดินมาทั่วหน้า ตามทาง
คนที่ขายลูกยาง ห่างห้อง
คนขายที่ยืนกลาง ริมฝั่ง
เริงร่าพาใจก้อง แต่งแต้มสีสัน
กลางคืนงามยิ่งล้ำ แสงไฟ
เหงาบ่เคยลืมไกล หมู่บ้าน
คนเหงาห่างดวงใจ ใจฝ่อ
เงียบบ่คลายหลายล้าน ต่างเฝ้าวันจบ
ปากทางกลางสี่แยก วนเวียน
จำจากมาพากเพียร เพื่อสู้
ทางไกลครึ่งทางเรียน เพียรอ่าน
ใจบ่เคยหยุดรู้ เร่งร้อนเรียนไป
ถึงทางกลางป่าไม้ คลายเหงา
ใจต่างรีบหอบเอา ผ่อนผ้า
พลางหอบวิ่งเหมือนเขา ไปเก็บ
เห็นแม่กลางแขนอ้า โอบกอดลาไกล
ใจคิดถึงแม่แท้ กลางคืน
พลางบ่นอนมายืน นอกห้อง
เผลอใจไป่ทนฝืน ยินดี
มองเมฆพลางยืนจ้อง ปลาบปลื้มยินดี
